Wierzba-wiklina wiciowa (Salix viminalis) - gatunek drzew lub krzewów z rodziny wierzbowatych. Popularnie nazywany też wierzbą energetyczną. Jest to gatunek pospolity euroazjatycki.

Wierzba jest roślina dwupienną, owadopylną. Jej liście są pojedyncze, całkowite, najczęściej ułożone skrętolegle. Są one pierzasto unerwione a blaszki liściowe mają zróżnicowane kształty Produkcja prawidłowo założonej plantacji powinna trwać, co najmniej 15-20 lat, z możliwością 5-8 krotnego pozyskiwania surowca w ilości 10-15 ton suchej masy na 1 ha rocznie. Wartość energetyczna jednej tony suchej masy wynosi 4,5MWh.

Zastosowanie

• Wierzba wiciowa jako szybko rosnąca o wysokim potencjale produkcyjnym biomasy, doskonale nadaje się do wykorzystania energetycznego i przemysłowego. W oparciu o badania naukowe wierzbę wiciową kwalifikuje się jako bardzo dobre wieloletnie źródło energii odnawialnej.
• Wierzba znalazła zastosowanie w ochronie ziemi, wody i powietrza. Jest najefektywniejszą z roślin wykorzystywaną do oczyszczania gleby z metali ciężkich, związków toksycznych poprzez wbudowanie ich w swoją biomasę. Plantacje wierzby mogą bez szkody dla środowiska utylizować stałe osady ściekowe z oczyszczalni, a związki w nich zawarte nie przedostają się do wód gruntowych. Korzenie wierzby wychwytują ponad 80% zanieczyszczeń.
• Możliwości wykorzystania są różnorodne. Roślina ta może odegrać rolę w ochronie środowiska przyrodniczego, do rekultywacji gruntów, oczyszczania ścieków bytowych oraz jako pasy zieleni ochronnej, ograniczających stopień zanieczyszczenia powietrza, a także znajduje szerokie zastosowanie do produkcji energii.
• Wierzba wiciowa jest jedną z najważniejszych wierzb koszykarskich, używana jest także na faszynę.

Ślazowiec pensylwański - jest byliną i pochodzi z Ameryki Północnej, występuje w środowisku naturalnym kilku stanów m. in. Wirginia i Pensylwania. Polska systematyka gatunku umieszcza go w rodzinie Ślazowate (Malvaceae).

Ślazowiec pensylwański (Sida hermaphrodita) Rusby występuje w literatrze naukowej również pod nazwą malwa wirginijska ( USA , ZSRR ) lub sida ( ZSRR, Ukraina ). Systematyka amerykańska nie pozostawia cienia wątpliwości co do prawidłowej nazwy.
Tak zwana "malwa pensylwańska" spotykana tylko w polskich gazetach jest nazwą niepoprawną, nie mającą żadnego odpowiednika w literaturze. Nie istnieje żadna "malwa pensylwańska". Jest to ślazowiec pensylwański, którego nasiona P. Mańko z firmy Biotek otrzymał od Pani prof. H. Borkowskiej z AR Lublin i od kilku lat lansuje jako swój wynalazek, usiłując zarejestrować jako odmianę.

Ślazowiec jest rośliną owadopylną i obcopylną o dużym poliformiźmie. Kwiatostanem jest podbaldach składający się z drobnych kwiatków o średnicy ok. 20mm o 5 białych płatkach korony, 5 działkach kielicha i żółtych pylnikach Jest to kwitnąca, wieloletnia bylina, dorastająca do wysokości ponad 400 cm .
Owocem jest rozłupnia zawierająca średnio 5-8 nasion, o masie 1.000 sztuk 2,5 - 4 g. Nasiona nie osypują się, nie dochodzi do naturalnego podsiewania. Ze względu na występujące zjawisko "twardości" nasion, kiełkowanie nasion bezpośrednio po zbiorze wynosi ledwie 2%. Po roku przechowywania zdolność kiełkowania rośnie do 50-60 % . Początkowy wzrost siewek przebiega wolno. W roku zasiewu rośliny mogą osiągnąć wysokość 60 - 100 cm i zakwitnąć.
Łodygi są okrągłe, o średnicy od 5 do 50 mm, z otworem w środku części miękiszowej, odrastające co roku z pączków wzrostowych znajdujących się na korzeniach w strefie przyłodygowej. Liczba łodyg zwiększa się co roku. Największy przyrost dobowy łodyg dochodzący do 6 cm stwierdzono przed fazą kwitnienia. System korzeniowy roślin rozmnażanych generatywnie jest palowy, roślin rozmnażanych wegetatywnie, horyzontalny. Liście mają kształt dłoniasto-klapowany, o dużej zmienności wcięć, omszenia i wielkości a nawet koloru.

Ślazowiec jest dość odporny na niskie temperatury zimą, wytrzymuje niedostatek opadów latem i jest niezbyt wymagający w stosunku do gleby.

Ślazowiec został sprowadzony z USA do ZSRR w roku 1930 r. W roku 1955 został sprowadzony do Polski przez prof. Bolesława Styka.

Opracował Roman Molas
www.bni.com.pl

Galeria

Fot. 1. Ślazowiec pensylwański[2]	Fot. 2. Plantacja[2]
Fot. 3. Kwitnienie ślazowca[2]	Fot. 4. Trzyletnia plantacja na VI klasie ziemi[2]
Fot. 5. Porównanie systemów korzeniowych w kolejnych latach, klasa VI. Jednoroczny, dwuletni, trzyletni. Pięć złotych jako odniesienie[2]	Fot. 6. Plon z trzyletniej rośliny na VI klasie i z prawej na III klasie[2]

Róża wielokwiatowa (Rosa multiphlora) - w warunkach naturalnych w Polsce spotykana (jako gatunek niezmodyfikowany) w formie bardzo wysokich i szerokich krzewów. Potrafi osiągnąć wysokość od 4 do 7 m tworzące krzewiaste łukowate pędy. Gatunek jest mało wymagający pod względem klimatycznym i glebowym. Róża wielokwiatowa dobrze znosi ubogie gleby piaszczyste klas V i VI, spotykana jest nawet na wydmach. Roślina jest odporna na niekorzystne warunki pogodowe (np. niskie temperatury , długotrwałe susze). Różę bezkońcową na plantacjach energetycznych sadzi się w rozstawach 0,5x1 m. Zbiór biomasy polega na przycięciu pędów rośliny na wysokość ok. 10 cm nad powierzchnię gleby. Plon roczny uzyskany z 1 hektara w zależności od warunków glebowych oscyluje w granicach 10 - 20 t. Róża wielokwiatowa stosowana jest powszechnie przy rekultywacji gleb narażonych na erozję wodną i wietrzną.

Galeria

Fot. 7. Kwiaty róży wielokwiatowej[3]	Fot. 8. Owoce róży wielokwiatowej[3]